نقش آهن در ورزش

آهن چه نقشی در ورزش دارد؟

آهن یکی از عناصر معدنی بسیار فراوان در بدن است و می توان آن را در همه ی سلول ها مشاهده کرد. آهن نقش مهمی در ساختار هموگلوبین، میوگلوبین و چندین آنزیم دارد. با وجود این اهمیت، کمبود آهن در سراسر دنیا بسیار رایج می باشد. به عنوان مثال این ماده در آمریکا از جمله رایج ترین کمبود مواد مغذی محسوب می شود که در بین کودکان و خانم ها متداول تر است.

جذب این موارد زیر کنترل مکانیسم های مختلف است و عوامل بسیاری بر روی جذب آن اثر می گذارد. یکی از این عوامل نیاز بدن فرد است، به صورتی که جذب آهن در یک فرد سالم تقریبا بین ۵ تا ۱۰ درصد است، ولی این مقدار در یک فردی که دچار کمبود آهن شده است تقریبا تا ۵۰درصد بیشتر می شود.

یکی دیگر از عوامل تاثیر گذار بر روی جذب آهن، فرم آهن موجود در غذا می باشد. همچنین جذب آهن تحت تاثیر مواردی مانند کافئین، کلسیم ، اگزالات و… است. به همین ترتیب توصیه می شود که منابع سرشار از کلسیم مانند شیر را در وعده های غذایی خود بگنجانند.

نقش اصلی که آهن برعهده دارد انتقال اکسیژن در بدن است و به خاطر کمبود آن، انتقال اکسیژن دچار مشکل می شود و در آخر عملکرد عضلانی شخص کاهش پیدا می کند. همچنین برخی از آنزیم ها رای انجام فعالیت شان به آهن نیاز دارند.

کمبود آهن یکی از رایج ترین کمبود مواد مغزی در سراسر جهان محسوب می شود. کسانی که به کمبود آهن دچار هستند باعث می شود که فرد زودتر خسته شود. سطح ایمنی آن ها بسیار پایین است. این افراد توان حفظ دمای بدن شان را در زمان هایی که هوا سرد می شود ندارند و عملکرد ورزشی و توان آن ها کمتر است.

بر اساس بررسی هایی که صورت گرفته است نشان می دهد دریافت آهن در زنان ورزشکار و غیر ورزشکار کافی نمی باشد. همچنین این بررسی نشان داده است که تقریبا ۵ تا ۱۰ درصد مردان ورزشکار و ۲۰ تا ۵۰ درصد زنان ورزشکار دچار فقر آهن هستند.

در صورت انجام فعالیت های بدنی نیاز فرد به گلبول های قرمز افزایش می یابد. شخصی که ورزش و فعالیت های بدنی سنگین انجام می دهد، نسبت به یک فرد معمولی ورزشکار دارای نیاز تعداد بیشتری گلبول قرمز است. همینطور طبق برخی از مکانیسم ها تولی گلبول قرمز افزایش پیدا می کند.

شاخص های خونی با ورزش و فعالیت بدنی تحت تاثیر قرار می گیرند. به عنوان ورزش باعث بیشتر شدن حجم پلاسما شده و تخریب گلبول های قرمز نیز در ورزشکاران گزارش شده است.

بر اساس همین تحقیقات؛ پژوهشگران بر این موضوع اتفاق نظر دارند که فقر آهن در میان ورزشکاران به خصوص در زنان ورزشکار شیوع بیشتری دارد. به این ترتیب همه ی ورزشکاران باید از اخذ میزان کافی و مورد نیاز آهن خود مطمئن باشند. در این میان کسانی که دارای رژیم های کاهش وزن هستند (به خاطر کاهش دریافت آهن) و کسانی که گیاهخوار هستند (به خاطر دریافت اگزالات و فیتات زیاد) به توجه خاصی نیاز است.

همچنین به غیر از این موارد کسانی که باید در ارتفاعات به فعالیت بدنی اقدام کنند، مانند کوهنوردان؛ جزو کسانی هستند که در معرض خطر بالایی قرار دارند.چراکه در ارتفاعات غلظت اکسیژن در هوای تنفسی نسبت به سطح دریا کم می شود و به این ترتیب بدن این تیم ورزشکاران باید بایست با بیشتر شدن ساخت گلبول های قرمز؛ اکسیژن رسانی به بافت های خود را آسان تر کند که این افزایش گلبول ها باعث بالا رفتن بیشتری در نیاز به آهن می شود.

به جز موارد بالا در تعدادی از ورزشکاران مانند دوندگان مسافت طولانی و یا وزنه برداران، خون در ادرار مشاهده می شود که به هماچوری موسوم می باشد. این شرایط ممکن است به خاطر استرس هاس فیزیکی در پاها (بر اثر فشار دویدن و ..) و استرس های مکانیکی در درون عضلات باشد. تروما و آسیب مثانه که به خاطر دویدن به وجود می آید؛ هم امکان دارد باعث هماچوری گردد. همچنین در مدفوع تعدادی از ورزشکاران رشته های استقامتی، دفع خون گزارش شده است که احتمال دارد به استفاده بیش از حد آسپرین و داروهای شبیه به آن برای تسکین و کنترل درد باشد.

در عرق هم آهن به میزان اندکی از بین می رود که این مقدار در ورزشکاران به طور خاصی افزایش پیدا خواهد کرد. بر پایه مجموعه عوامل فوق؛ آهن در ورزشکاران به مقدار بیشتری در مقایسه با افراد غیر ورزشکار از بین می رود. این گونه شرایط باعث بروز عارضه ای تحت عنوان کم خونی ورزشی شده است و این کم خونی بیشتر با ورزش های استقامتی در ارتباط است.

توسط |۱۳۹۸-۱-۱۹ ۱۷:۵۳:۴۲ +۰۴:۳۰تیر ۲۹ام, ۱۳۹۷|تغذیه, تغذیه پایه, مواد معدنی|بدون ديدگاه

ثبت ديدگاه