تمرین های ورزشی برای افزایش سرعت عکس العمل

سرعت عکس العمل

زمان واکنش و یا سرعت عکس العمل به فاصله زمانی بین یک محرک که به صورت غیر منتظره ارائه می شود و پاسخی که به آن داده می شود را می گویند. هرچه این فاصله زمانی کمتر باشد، آمادگی ورزشکار بالاتر و موفقیت او بیشتر است. در اکثر رشته های ورزشی به سرعت عکس العمل نیاز است و پاسخگویی سریع تر باعث موفقیت و کسب امتیاز برای ورزشکار می شود. به طور مثال در رشته بدمینتون وقتی بازیکن ضربه اسمش که یک ضربه سریع و غیر منتظره است را می زند، حریف باید سرعت عکس العمل بالایی برای دفاع از این ضربه را داشته باشد.

عوامل زیادی نیز در سرعت عکس العمل مانند: سن، جنس، میزان تمرینات ورزشکار، نوع تمرینات تخصصی این فاکتور آمادگی جسمانی، خستگی، تغذیه،  ضریب هوشی و … تاثیر دارند. سرعت عکس العمل یک تصمیم گیری در یک لحظه حساس با سرعت بسیار بالا است و باعث موفقیت ورزشکاران و جلوگیری از آسیب های ورزشی آن ها نیز می شود. این ادعا اثبات شده است که ورزشکاران زمان واکنش بالاتری نسبت به افراد عادی دارند. به طور مثال در طول روز اگر اتفاقی غیر منتظره در محیط خارج از باشگاه برای ورزشکار پیش بیاید و یا موقعیت هایی در زندگی که برخی از آن ها خطرناک است ، می توانند با جابه جایی های سریع مانع از بروز اتفاق برای خود شوند.

سرعت عکس العمل در ورزش های تیمی

در ورزش های تیمی مانند فوتبال و بسکتبال و هاکی، فعالیت های شدید نظیر دوهای سرعت کوتاه و تغییرجهت های مختلف به دفعات در طول بازی اجرا می شود. با این حال، نوع الگوهای حرکتی و مدت فعالیت شاید متغیر باشد. همچنین پست های بسیاری در هر تیم وجود دارد که شاید نیازهای متفاوت و برنامه های تمرینی جداگانه ای را طلب کند. هدف برای مربیان، تهیه برنامه های تمرینی ویژه ای است که هر ورزشکار را به سطحی از آمادگی برساند که اوج اجرای ورزشی را در هنگام انجام دادن هر فعالیتی در طول بازی حفظ کند. موضوع حیاتی، ارزیابی درست نیازمندی های فعالیت در هر موقعیت از ورزش است. با آگاهی از نیازهای هر ورزش، مربیان می توانند با رعایت اصل ویژگی تمرین و ثبت کار به استراحت، اثربخشی برنامه تمرین را به حداکثر برسانند.

تمرین های ورزشی برای افزایش سرعت عکس العمل

سرعت

سرعت توانایی اجرای حرکت در حداقل زمان ممکن است. اهمیت سرعت در تعیین موفقیت ورزشکار یا تیم در بین مربیان ورزش های بی هوازی مانند فوتبال، بسکتبال و هاکی به خوبی شناخته شده است. سرعت یک توانایی شرطی پایه برای به حرکت درآمدن، جابه جایی سریع و اجرای حرکت در مدت زمان مناسب محسوب می شود. میزان سرعت را می توان با مدت زمان فعالیت یا نسبت فضا و زمان بیان کرد. سرعت نیز همانند قدرت و استقامت به سیستم عصبی و عملکرد آن بستگی دارد. این قابلیت از ماهیت مرکبی برخوردار است. البته سرعت کمتر از استقامت و قدرت، قابلیت تمرین پذیری یا توانایی توسعه و بهبود به وسیله تمرین را دارد.

به عنوان مثال بر اساس نظر متخصصان عملکرد سرعتی زمان دو ۱۰۰متر را نمی توان بیشتر از ۲۰ درصد با تمرین گسترش داد. سرعت بیشتر به عواملی بستگی دارد که با عوامل ژنتیکی تعیین می شود. بر اساس گزارش ها، سرعت و چابکی همبستگی مثبت معناداری با زمان بازی بازیکنان بسکتبال لیگ دسته یک دارد. اهمیت این متغیر ها برای ورزشکاران در این است که نه تنها سرعت وی را تعیین می کنند، بلکه مشخص می کنند که آیا ورزشکار می تواند سرعت و چابکی خود را در طول یک مسابقه رقابتی در سطح بیشینه نگه دارد یا خیر؟

انواع سرعت

سرعت در فعالیت های مختلف به صورت های مختلفی دیده می شود. شکل های مختلف سرعت عبارت اند از سرعت عکس العمل، سرعت حرکت، توانایی شتاب گیری، توانایی جابه جایی و استقامت سرعتی.

جالب است که شکل های مختلف توانایی  ها و قابلیت های سرعتی به نسبت به یکدیگر وابسته نیستند و هیچ گونه همبستگی باهم ندارند. ورزشکاری که قابلیت عکس العمل خوبی دارد، ممکن است در قابلیت شتاب گیری و سرعت حرکت ضعیف باشد. بر خلاف باور عمومی، سرعت یک قابلیت به طور کامل تخصصی است. به عنوان مثال یک دونده سرعت شاید در یک مهارت ورزشی خاص از سرعت نسبی در اندام های خود برخوردار است. علاوه بر آن ویژگی سرعت به نوع حرکت و جهت آن بستگی دارد. بر اساس نظر متخصصان سرعت اندام های مختلف بدن در جهت های مختلف و حرکت های متفاوت فرق می کند. قابلیت یا سرعت عکس العمل در حقیقت یک قابلیت سرعتی نیست، چون به شدت به مراحل هماهنگی سیستم عصبی مرکزی متکی است. بنابراین در زمره قابلیت های هماهنگی قرار می گیرد.

توسط |۱۳۹۷-۱۲-۱۱ ۲۳:۴۴:۲۶ +۰۳:۳۰اسفند ۸ام, ۱۳۹۷|تمرینات, رشته های ورزشی|بدون ديدگاه

ثبت ديدگاه